روزنامه همدلی چهارم آبان یادداشتی به قلم محمد علی نویدی مدرس دانشگاه منتشر کرد و نوشت: مراد از فکرت، بکارگیری و بهره مندی از نیروی فکر و ورود به ساحت تفکر و اندیشه ورزی ست. فکرت ریشه در جان خردمند و سرشت عقلانی و حقیقت ربانی آدمی دارد؛ بنابراین، فکرت و اندیشه ورزی با فطرت ربط وثیق، نسبت عمیق و وجودی و اثری دارد. به عبارت دیگر، بدون فکرت و فعالیت خرد و اندیشه، خمیرمایهی وجود انسان و نهاد آدمی در حد نفس حیوانی باقی می ماند.
مثلاً، حیوانات حواس دارند و کار حواس ظاهری کنش و واکنش معمولی و سطحی و در حد امور مادی است، اما کار فکرت و اندیشه ورزی، تشخیص و تحلیل و تصمیم در امور گوناگون می باشد. بدین سان، ماهیت جان آدمی، با فکرت و تعقل معنی پیدا می کند.
گفت و گو، اندیشه ها را تیز و عمل ها را ثمربخش می سازد. فکرت به فطرت نورانیت و اثریت می بخشد و گفتگو یکی از راههای تعامل سازنده است. گفت وگو، پاره ها و پیکرهای جدا افتاده ی اشخاص انسان را بهم پیوند می دهد. آیا فکر کردیم افراد و جوامع تکرو و جدا افتاده و منولوگ مدار از بیماری مخرب تکبر که ضد ذات تفکر است، رنج تاریخی می برند؟ آیا به تفاوت ماهوی و ریشهای دیالوگ و منولوگ اندیشیده ایم؟ گفتگو و تعامل در عینیت امور با هم پیوند ناگسستنی ندارند.
تک سخنی با همسخنی فرق ها دارند و در رتق و فتق و سر و سامان امور اجتماعی و انسانی به هم می رسند. گفت و گو «من» ها را تبدیل به «ما» ها می کند و این دیدگاه ضرورت بشر امروز است. گفت و گوها فرآیند های ویژهای دارند. پذیرش هستی و اندیشه دیگری و دیگران باندازه خود، شرط اول گفت و گو ست.
ثبت دیدگاه